امام حسینِ زمان؛ امامِ زمان علیهما السلام ـ قسمت ششم
بسم الله الرحمن الرحیم
امام حسینِ زمان؛ امامِ زمان علیهما السلام ـ قسمت ششمادامه¬ی عبرت از حوادث گذشته
... ادامه ی بیعت کنندگان با امیرالمؤمنین علیه السلام پس از قتل عثمان
امام علی علیه السلام حدود سه ماه کمتر از پنج سال حکومت کرد. اما در طول این دوران حکومت بسیار کوتاه، این سه گروهِ بیعت کننده ی بیعت شکن، سه جنگ خانمان سوز (جمل، صفین و نهروان) را علیه او به راه انداختند و وقتی پس از پیروزی کامل در جنگ جمل و نهروان و شکست عظیم معاویه در جنگ صفین، در تدارک دوباره ی جنگ علیه معاویه بود، به شهادت رسید.
هرگز نباید تصور کرد که مدینه و کوفه پر از دشمنان امام بود. امام اگر چه خواص اندکی داشت، اما کسانی که ادعای دوستی می کردند بسیار بودند. دوستانی که با نعره ی دشمن می هراسیدند و دنیا و زر و زیور آن چنان آنان را تن پرور کرده بود که با دیدن رنگ زرد دینار، دین خود را می باختند و پیمان خویش را با امام خود فراموش می کردند.
این ها دوستانی بودندکه بیعت آن ها در ابتدا به این نحو بود:1. عمومی و با اصرار زیاد بود (خطبه ی 3 و 54 نهج البلاغه)
2. با اختیار و اراده ی کامل بود (خطبه ی 137)
3. بیعت آنها ناگهانی و بدون اندیشه نبود. (خطبه ی 136 نهج الیلاغه)
بسیاری از گروه بیعت شکن، دوبار با امام بیعت کرده بودند؛ یک بار در غدیر و بار دوم در مدینه پس از قتل عثمان. یکی از همین ها که در جنگ جمل اسیر شده بود، امام حسن علیه السلام را واسطه کرد که باز هم با امام بیعت کند. امام علی علیه السلام به فرزندش امام حسن فرمود: «من دیگر نیازی به بیعت او ندارم. دست او دست یهودی است. اگر با این دستش بیعت کند با آن دستش بیعت را می شکند.» (بحار الانوار، ج 32، ص 235 نیز خطبه ی 73 نهج البلاغه)
تاریخ عبرت های بسیار زیادی به ما می آموزد. امید است با الهام از تاریخ بیعت شکنان، در بیعت با امام زمانِ خویش استوار بمانیم و خود را با روش حکومت علی وارِ او مطابقت دهیم و از او انتظار نداشته باشیم که مطابق با خواسته های ما حکومت کند.
...إن شاءالله ادامه دارد...
امام حسینِ زمان؛ امامِ زمان علیهما السلام ـ قسمت ششمادامه¬ی عبرت از حوادث گذشته
... ادامه ی بیعت کنندگان با امیرالمؤمنین علیه السلام پس از قتل عثمان
امام علی علیه السلام حدود سه ماه کمتر از پنج سال حکومت کرد. اما در طول این دوران حکومت بسیار کوتاه، این سه گروهِ بیعت کننده ی بیعت شکن، سه جنگ خانمان سوز (جمل، صفین و نهروان) را علیه او به راه انداختند و وقتی پس از پیروزی کامل در جنگ جمل و نهروان و شکست عظیم معاویه در جنگ صفین، در تدارک دوباره ی جنگ علیه معاویه بود، به شهادت رسید.
هرگز نباید تصور کرد که مدینه و کوفه پر از دشمنان امام بود. امام اگر چه خواص اندکی داشت، اما کسانی که ادعای دوستی می کردند بسیار بودند. دوستانی که با نعره ی دشمن می هراسیدند و دنیا و زر و زیور آن چنان آنان را تن پرور کرده بود که با دیدن رنگ زرد دینار، دین خود را می باختند و پیمان خویش را با امام خود فراموش می کردند.
این ها دوستانی بودندکه بیعت آن ها در ابتدا به این نحو بود:1. عمومی و با اصرار زیاد بود (خطبه ی 3 و 54 نهج البلاغه)
2. با اختیار و اراده ی کامل بود (خطبه ی 137)
3. بیعت آنها ناگهانی و بدون اندیشه نبود. (خطبه ی 136 نهج الیلاغه)
بسیاری از گروه بیعت شکن، دوبار با امام بیعت کرده بودند؛ یک بار در غدیر و بار دوم در مدینه پس از قتل عثمان. یکی از همین ها که در جنگ جمل اسیر شده بود، امام حسن علیه السلام را واسطه کرد که باز هم با امام بیعت کند. امام علی علیه السلام به فرزندش امام حسن فرمود: «من دیگر نیازی به بیعت او ندارم. دست او دست یهودی است. اگر با این دستش بیعت کند با آن دستش بیعت را می شکند.» (بحار الانوار، ج 32، ص 235 نیز خطبه ی 73 نهج البلاغه)
تاریخ عبرت های بسیار زیادی به ما می آموزد. امید است با الهام از تاریخ بیعت شکنان، در بیعت با امام زمانِ خویش استوار بمانیم و خود را با روش حکومت علی وارِ او مطابقت دهیم و از او انتظار نداشته باشیم که مطابق با خواسته های ما حکومت کند.
...إن شاءالله ادامه دارد...
به کانال تلگرام اینجانب بپیوندید و مطالب بیشتر را بخوانید:
+ نوشته شده در ۱۳۹۴/۰۸/۱۰ ساعت 18:39 توسط محمد
|
صفائی ندارد ارسطو شدن