با رواج موج برهنگی زنان، عشقها حيوانی می گردند و عشق حیوانی، رقیب را از پای در می آورد. همچنانکه ( و یا دلخراش تـر از آنگونه که ) یک گرگ برّه ای را پاره میکند، انسان ها با انگیزه ی عشق به جان هم می افتند.
هابیل ها کشته می شوند، خون ها ریخته می شود. و فرشتگان سر از سجده مدام به آدم بر می دارند و به خداوند حکیم عرض می کنند: « آیا کسی را در زمین جانشینِ خود قرار می دهی که در آن فساد کند و خون ها بریزد؟» ( آیه 30 سوره بقره )
شاید آن فاجعه ی عظیم، با یک عشوه از آن سو و یا یک تلفن زدن از این سو باشد. اما میان این دو سو، سوت شیطان است که به شادی و مستی بلند است.

نتیجه ی آن، ننگِ جسدِ بی جانِ هابیل است که در دامان قابیل می ماند. این عشق چون زائیده عقل و زاینده کمال نیست، ذکاوتِ عقل بشری را به سفاهت می کشاند. تا آنجا که حتی نمی داند با یک جسد چه کار کند...

آنگــاه زاغــچه ای معلّم او می گردد. او، که بايد معلّم فرشتگان باشد...!!!